نمی دونم چند وقته ننوشتم ولی می دونم زیاده. ای دی اس ال نداشتمو خداییش اینترنت دایال آپی خیلی زور داره. فعلا به لطف دوستان ” گلدنت” که پول یک ماه رو می گیرن و بیست و هفت روز شارژتون می کنن، بیست و هفت روز به آغوش محیط مجازی بی دغدغه و بی فیلتر و کم الافیِ پرسرعت ( البته پر سرعت داخلی!! ) باز گشتم اما این جور که بوش میاد تحریم مادر جان قراره دوباره دامن ما رو بگیره! تا کی دستمان در جیب مبارک خودمان رود دعا بفرمایید!ه

…

چند وقتیه به سرم زده در این جا رو تخته کنم و در طلب مخاطب جهانی برم به بلاگفا. امشب که بالاخره به برکت ای دی اس ال نقشه ام رو عملی کردم حتی نتونستم از در تو برم. نمی دونم چرا ولی اصلا بهم نچسبید. فرقش مثل دوربین سونی و کنن هست که اولی باب دل عوامه و دومی مخصوص اونایی که به کیفیت اهمیت می دن و کارشون از سوسول بازی گذشته و به فکر اصالتن. فعلا که منصرف شدم اما نمی دونم بالاخره سودای مخاطب جهانی دست از سرم بر میداره یا کارم به سوسول بازی می کشه!ه

…

طبق معمول با وجود کلی روزهای پر شور برای نوشتن و یه بغل پند و نصیحت واسه زورچپون کردن تو خطوط این کاغذ (!) و مخ ملت، شبی پای کی بورد نشستم که حسابی خالیم! این هم انگار عادت شده واسه ما.ه

انقدر خالی که مثل صفحات پیشنهاد مجلات می تونم فقط بهتون خوندن ” نفحات نفت ” رضا امیرخانی رو پیشنهاد بدم که در کمال تعجب همین چند روز پیش که خودش اومد دانشگاه و در موردش صحبت کرد از وجودش در این عالم باخبر شدم و خوندن بخش جدید همشهری جوان: “کافه” که خدا پدر و مادر طراح اولیه شو بیامرزه چون بخش متفاوت و جذابیه و البته نخریدن کتاب “گور به گور” ویلیام فاکنر که نجف دریابندری ترجمش کرده و علی رغم ذهن بیمارم، من یکی که نتونستم بیشتر از نصفش رو تحمل کنم و بستمش و سروندمش لای باقی کتاب های کتابخونه هام تا ملتی که وارد اتاقم می شن ( که تعدادشون از انگشتای دست بیشتر نیست ) کف کنن از میزان علم و دانش و کمالات و فرهیختگی و غیره و غیره من!ه

تنها پیشنهادی که می تونم از سر شوق بدم دیدن “رادیو هفت” هست که هر شب ساعت بیست و سه از شبکه آموزش پخش می شه و لبریزه از حس های خیلی خوب و ذوق زدن های از ته دل. درسته کار منصور ضابطیانه اما من گمون می کنم یه تعداد از عوامل و به قول خودمون مغز متفکرهاش بر و بچه های مرحوم ” نقره ” هستن که دو سال پیش صبح های جمعه پخش می شد و ” تصویر زندگی” که چند ماهیه تو یک شکل و شمایل جدید و جذاب پخش می شه و منِ متنفر از صبح به خیر ایران و سیمای خانواده و اِن تا برنامه های کپی خورده از روی هم رو علاقمند به دیدنش کرده. فرصت کردید حتما یک روز بین ساعت یازده تا دوازده و نیم یه سری هم به تصویر زندگی بزنین که البته یکی از نخ های تسبیح این سه تا برنامه احسان کرمی هست که اجرای آروم و صمیمی و زنده اش خیلی به دل میشینه.ه

…

برادر مامان جونم سه روز پیش فوت کردن. دلتون خواست صلواتی، فاتحه ای بدرقه ایشون و عزیزان سفر کرده خودتون بکنین. دلم می خواست بیشتر در موردش بنویسم که منصرف شدم. شاید به وقتش.ه

عزیز اومد ایران و الان سه روزه که برگشته. تو این مدت همش کامنت غزاله تو سرم می چرخید که تو چرا منتظری عزیز بمیره؟ پارسال درست تو همین روزا وقتی عزیز ایرانو ترک کرد اومدم و نوشتم این آخرین دیدار بود تو این دنیا؛ هیچ وقت به مغزم خطور هم نمی کرد ده ماه بعد از خاک ریختن روی جگرگوشمون دوباره عزیز رو ببینم؛ اونی که همیشه کنارم بود دو ماه بعدش دیگه واسه همیشه نبود و اونی که همیشه اون سر دنیا بود حالا دوباره این جا بود… کی می تونه از کار این دنیا و تقدیر سر دربیاره؟؟ کلی برنامه می چینی و یه اتفاق خیلی خیلی کوچیک همه چیزو به هم می ریزه. مثلا وقتی می خوای از خیابون رد شی یهو یه لحظه حواست پرتِ یه دختر بچه می شه که اون طرف خیابون وایساده به بستنی خوردن و یه ماشین که رانندش دستشو برده سمت رادیو تا صداشو کم کنه و یه لحظه نگاهشو از روبرو برداشته می زنه و تو چند ثانیه تو شوت می شی تو یه دنیای جدید و می بینی که ای داد؛ برنامۀ آینده چیه دیگه، تازه باید بیای بشینی حساب کتابای کهنتو صاف کنی!ه

.

چند وقت پیش معلم زبانمون پرسید کسی تاحالا چشماشو بسته و سعی کرده ادای کور ها رو دربیاره؟ گفت  تو بچگی این کارو می کرده. من دستمو بلند کردم. پرسید تو هم تو بچگی دیگه؟ گفتم نه؛ الان و خیلی از شب ها. دلیلش رو هم گفتم: از کجا که همین فردا یه اتفاق واسم نیفته و بیناییمو از دست ندم؟ می خوام از الان تجربشو داشته باشم تا یکدفعه شوکه نشم.ه

چرا ما آدما همیشه انقدر به وضعیتی که توش هستیم مطمئنیم؟؟؟

.

فکر کنم حسابی افسرده شدم! یکی یکی علایمش داره بروز می کنه! می خواستم یه ماجرای مرگناک دیگه تعریف کنم ولی تخفیف می دم؛ باشه برای بعد! فعلا روحیتونو حفظ کنین!ه

…

پیشنهاد این پست یه ماهنامۀ نه چندان جدیده : ” 24 “؛ از گروه مجلات همشهری که همشهری جوانش دیگه از پیشنهاد بودن گذشته؛ مگه می شه تو این مملکت زندگی کرد و یک بارم که شده این هفته نامه رو نخرید؟؟؟!!ه

بیست و چهار ماهنامۀ سینماییه همشهریه و تو همین مدت کم به نظر من مجله قابل توجهی اومده. مضاف بر اینکه می تونین با همون دو هزار تومن همیشگی، از شر بوی بد کاغذهای کاهی خلاص بشین چون بیست و چهار روی کاغذ گلاسه چاپ می شه. سردبیرش هم حسین معززی نیا هست؛ داماد سید مرتضی آوینیِ خودمون! ولی از همه این حرفا گذشته هیجان انگیزترین قسمتش که برای من یک تجربه متفاوت بود و کلی باهاش حال کردم اقسمت شتراکش بود. می تونین همین الان با یک کلیک روی سایت پایین، مشخصاتتونو بدین و گزینه خرید پستی رو انتخاب کنین. از یک هفته که گذشت  هر روز صبح منتظر باشین که آقای پستچی مهربون زنگ در خونتونو بزنه و مبلغ اشتراک رو شخصا ازتون بگیره و رسید بده و مثل یک فرشته مهربون شما رو از شر رفتن به بانک و پستخونه تو این هوای گرم خلاص کنه! البته از اون بهتر و متجددانه تر اینه که کارت نقدی داشته باشین و با وارد کردن چندتا شمارۀ ناقابل سه سوته پول از کارتتون بره تو حساب همشهری و دان!! هرچند اگه رمز عبور اینترنتی ندارین همون راه اولی بهتر و باحال تره و هیجانش به اون چند صد تومن هزینۀ پستش میرزه!ه

http://www.hamshahrimags.com/

…

پینوشت

با تمام وجودم برای طول عمر عزیز دعا می کنم و امیدوارم سال دیگه دوباره ببینمش. اگه زحمتی نیست آمین بگین…ه

تا حالا به این به قول فرانسوی ها ” تیغه “ی عمودی که موقع نوشتن روشن و خاموش می شه خیره شدی؟ متاسفانه نه اسم علمی شو می دونم و نه اسم فارسیشو – اگه معادلی داشته باشه! من الان قبل از شروع نوشتن یه چند دقیقه ای این کار رو کردم چون با یه کلیک روی تَبِ کناری که از سر شب منتظرش بودم، کلی اوضاع شادم دگرگون شد. سایت سازمان سنجشی که از سر شب به علت ازدحام کنکور ارشدی های عزیز باز نمی شد بالاخره در ساعت یک و نیم بامداد رخ از پرده بیرون کشید که ای کاش نمی کشید! این همه آسمون ریسمون بافتم که بگم کنکور زورگی و عجیب غریبی که امسال دادم باز هم بی نتیجه بود و حتی مجاز هم نشدم! هر سال دریغ از پارسال!! سال قبل حداقل به آزمون تشریحیش رسیدم.ه

مسئله البته اصلا قبول شدن و نشدن نیست. مسئله، عدم شناختیه که ما آدما از خودمون داریم. گاهی یه تصوراتی از احساسات و عکس العمل هامون داریم که وقتی تو شرایط واقعی قرار می گیریم همه ذهنیاتمون به هم می ریزه و می بینیم ای خدا؛ من که این جوری نبودم! مثلا من همیشه فکر می کردم اگه هزار بار زبونم لال مامان جون بمیرن حتما در همون لحظه اول روح منم از بدنم خارج می شه و تمام. اما نه تنها این جوری نشد – متاسفانه – بلکه به هزار جور شناخت جدید از آستانه تحمل خودم و اطرافیانم رسیدم و چه ریا بشه چه نشه هنوز که هنوزه به خودم و بیشتر از خودم به مامانم آفرین می گم. کلا مرگ یکی از بهترین راه های شناخته. از خودت بگیر تا فامیل هفت پشت غریبه و به قول باباجون، آشنای قومت که تازه برای اولین بار تو مسجد کشفش کردی!ه

از کجا رسیدم به کجا!! می خواستم بگم الانم فکر می کردم از دیدن نتیجه کنکور هیچ حس خاصی پیدا نکنم چون بیش از صد در صد مطمئن بودم تلاش نکردم بافایده بوده! اما عبارت ” غیر مجاز” یه جور عجیب غریبی حالمو گرفت. اون معجزه ای که ته ته ته ته ته قلبم منتظرش بودم اتفاق نیفتاد و دنیا روال عادیشو پی گرفت : نا برده رنج گنج میسر نمی شود. البته نادیده نمی گیرم که دانشگاه های ما نه خودشون گنجن و نه گنج بیرون می دن! کلی از هنرمندایی که از نزدیک یا دورادور می شناسم یه رشته حسابی پرت از این قضایا خوندن؛ از کشاورزی و عمران بگیر تا زبان وفلسفه! فلذا ما هم می توانیم کاملا خودآموز هنرمند شویم که داریم می شویم – تو خواب البته!ه

شاید هم اونی که باعث شده انقدر دپرس بشم حساب این دوسالیه که می تونست به جای هدر رفتن، به ادامه تحصیل توی رشته قبلیم بگذره. اونم حتی شاید بدون کنکور و با استفاده از سهمیه معدل. یعنی من واقعا اشتباه کردم؟؟ …ه

…

لحظات فوق العاده ای ان وقتی کسی رو که خیلی دوست داری بعد از مدت ها می بینی. اما بعد که تو راهتو به راست کج می کنی و اون به چپ، وقتشه که تا چند روز بری تو لاک خودت و از اون همه خوشی فقط حسرتش بمونه که آی دوباره کی و کجا ببینیش و اصلا آیا دوباره دیداری در کار خواهد بود؟ مخصوصا که تمام روزای قبل و بعدش هوا ابری باشه و دوش آسمونِ خدا باز. اون وقته که دیگه تو می مونی و خودت که نمی دونی باید باهاش چیکار کنی.ه

من تصمیم گرفتم ببرمش زیر بارون و بذارم انقدر میخ های خدا تو سرش بخوره تا حالش بیاد سر جاش. بماند که جیغ جیغای خالم که مطمئن شده بود من دیوونه شدم نذاشت تا آخرین ضربه ها بمونم و از چوب کاری کردن خودم لذت ببرم!ه

می دونی که دعا زیر بارون مستجابه؟ البته اگه خودت با دست خودت مانع بالا رفتنش نشی.ه

…

هنوز کلی حرف دارم ولی نمی خوام یه پست طولانی بذارم که خواننده با دیدن هیبت و هیکلش سنکوب کنه و کلیک کنه رو اون ضربدر قرمز!ه

…

پینوشت یک

حدسم درست بود. تا آخر شطرنج با ماشین قیامت هیچ اتفاق خارق العاده ای نیفتاد و این عقده در من درونی شد که ای کاش ایده به دست رضاامیرخانیِ خودمون میفتاد!ه

پینوشت دو

یهو هوس کردم عکس مراسم تولد هفته پیش و کیکی که برای تزئینش خون دل خوردم رو بذارم! به ویژه که مامان جون دعوتم رو پذیرفتن و قدم رو چشم ما گذاشتن. البته این اسرار یه جایی بین شب تا صبح هویدا شد!!ه

پینوشت سه

عذرخواهی بابت زیادی شخصی شدن این پست و ناآموزنده بودنش!ه

از قبل از آغاز سال 1389 منتظر “حال” بودم تا بیام و بنویسم؛ نیومد. دلم می خواست از متفاوت ترین سال تمام عمرم بنویسم – از هر جهت – ولی خب نشد. تو این مدت هم اون حاله نیومد که نیومد؛ حالا ساعت 3:13 نیمه شب در کمال بی حالی در حال نوشتنم! همیشه همه چیز اون جور که ما انتظار داریم پیش نمی ره.ه

…

اوایل دلم نمی خواست دیگه بیام این جا چون همه چیز عالم به نظرم بیهوده میومد؛ هنوزم میاد اما گاهی بدجوری دلم می خواد بنویسم. نه برای خودم و تو دفتر خودم؛ دلم می خواد 4 نفر دیگه هم بخوننم. هوسه دیگه، شاخ و دم که نداره!ه

.

همه ثانیه های عمرم به یاد یک نفر می گذره و نه هنوز و نه هیچ وقت ذره ای از آتش قلبم کم نمی شه. هر لبخندم؛ هر لذت بردنم؛ هر قدمم  و هر ” هرِ” دیگه ایم با عذاب وجدانه ولی نشستم و فکر کردم گناه بقیه چیه؟؟ بنابراین سعی کردم لااقل تو همین یک مورد حزنم تو قلبم باشه. همه این پراکنده گویی های مختصر رو نوشتم تا کسی نیاد بگه خاک سرده که از این جمله متنفرم. تمام ثانیه های من در آتشه ولی دیگه دلم می خواد این آتش فقط و فقط مال خودم باشه و خودم و واسه بقیه بشم همون آدم قبلی. یعنی واسه حقیقی ها همون موجود بداخلاق غرغروی غیرقابل تحمل و برای مجازی ها، … نمی دونم!ه

…

چند هفته پیش به شدت تحریک شدم بیام و بنویسم اما تنبلی کردم. جولی و جولیا رو دیدم و کلی انرژی مثبت گرفتم و کلی هوس غذاهای خوش قیافه کردم و کلی تشویق شدم به ادامه وبلاگ نویسی. در کنارش کلی هم تشویق شدم به ادامه فراگیری زبان فرانسه که گاهی حتی خیلی بیشتر از انگلیسی دوستش دارم؛ البته به شرطی که از اعدادش فاکتور بگیریم!ه

everybody’s fine هم فیلمی بود که می شد بعدش بشینی و یک کم راجع به برخوردات و تاثیرش رو زندگی آدما فکر کنی.ه

هرچند اگه دست من بود کل داستان رو به سمت دیگه ای می بردم. به هرحال یکی از معدود فیلم های دنیای جدیده که می تونین راحت بشینین و با دیگران ببینینش و معذب نشین چون صحنه نداره و این خودش کلی غنیمته!ه

زندگی زیباست هم گرچه قدیمیه  ولی تقریبا یکی از همین فیلم هاست که تازه فهمیدم در کنار ورژن ایتالیایی – یعنی کشور سازندش – یک ورژن انگلیسی  هم داره که به جز زبان، کوچک ترین تفاوتی ندارن و این کار به نظرم کلی جالب اومد و کلی حرص خوردم که سینمای ما کجاست و سینمای دیگران.ه

به هرحال اگرهم فیلم رو به خاطر بازیگر می بینین تضمین می کنم که به ترتیب مریل استریپ ، رابرت دنیرو و روبرتو بنینی میزبان شما خواهند بود!ه

با سه تا فیلم گمونم جبران این مدت ننوشتن شد؛ نشد؟!ه

.

درمورد کتاب هم تا دلتون بخواد پیشنهاد برای نخوندن دارم! فعلا بالاخره بعد از دقیقا دو سال از زمان خرید در نمایشگاه بیست و یکم کتاب، شطرنج با ماشین   قیامت حبیب احمد زاده رو شروع کردم. تا این جا که نفهمیدم اون همه سر و صدای اون موقعش برای چی بود. اگه به نتیجه رسیدم خبر میدم!ه

…

برم که اذانه. چه پست مفیدی شد خیر سرم!ه

تو دل بعضی ها

]]> http://zahraafshar.wordpress.com/2009/12/31/43-%d8%ae%d8%a7%d8%b1%d8%ac%db%8c-%d8%b1%d9%88%d8%b2/feed/ 2 zahraafshar http://zahraafshar.wordpress.com/2009/12/28/146/ http://zahraafshar.wordpress.com/2009/12/28/146/#comments Mon, 28 Dec 2009 20:49:53 +0000 zahraafshar http://zahraafshar.wordpress.com/2009/12/28/146/ ]]>

آینده آسمان تاریک بود

و تکلیف ابرها را

کبریت هیچ صاعقه

روشن نمی کرد

عمود شب

در گلوع افق

فرو می رفت

و حنجره ای

برای فردای رسالت

صیقل می خورد

ستاره ها

یک یک

- سرخ -

سوسو زدند

و با سه شعله

گلوگاه راه شیری شکافت

و آرام آرام

از کارگاه پلکی روشن تراش

سرنوشت مجهول آسمان آفتابی شد…ه

هنوز

تقدیر کهکشان های ناملموس

بر مدار خون دنباله دار تو

احساس می شود…ه

مرحوم سید حسن حسینی

…

ممنون به خاطر هدیه منحصر به فرد شب عاشوراتون؛ مامان جونم …ه

تو این مدت چند بار سعی کردم بیام و چیزی بنویسم. صفحه باز نشد. فکر کنم خود مامان جون هم دوست نداشتن این روزامون جلوی چشم باشه. مثل روزی که اومدم عکسا و فیلمای بدرقشونو بریزم تو دی وی دی برای دایی مجتبی که یک دفعه مونیتور لپ تاپ بی دلیل سیاه شد در حالیکه هنوز روشن بود و تا وقتی  مطمئن نشد دایی کاملا از این شهر دور شده روی خوش نشون نداد. این روزا فقط مال من و مامان جونه. حتی الان هم حس می کنم دارم دزدکی از لحظه های بزرگترین روزای کاملا شخصیمون می دزدم و این جا برهنشون می کنم.ه

زندگی همه ما همین جوری یه شبه زیر و رو می شه و برای من تا آخر عمر، شخصی. در تمام طول ماه رمضان حیران کار خدا و این دنیا بودم که چطور می شه ماه رمضانی رو با مامان جون شروع کرد و بی مامان جون تموم. امسال اولین ماه رمضانی بود که افطار هر شبش سر سفره مامان جون گذشت اما بی حضور صاحب خونه و من هر روز دعا می کردم این ماه رمضان پایانی نداشته باشه و به عید فطرش نرسیم. از وقتی چشم باز کردم عید فطر ها مثل هر عید و روز دیگه ای با دیدن مامان جون و روبوسی و خنده هاشون شروع می شد. مگه من سالی چند بار با کسی روبوسی می کردم و باباجون سالی چند بار با ماها دست می دادن؟؟ بعدش هم عیدی های یواشکی به نوه عزیز کرده؛ ملکه.ه

دو ماه و پونزده روزه دیگه کسی ملکه صدام نکرده.ه

خونه همون خونست اما واردش که می شی می فهمی اشتباه کردی. پسِ کلم صدا میاد که همش کار این پاییز دلگیر خداست اما من که می دونم خونه هم دلتنگه. مثل باباجون که دیگه باباجون نمی شن. وارد هال که می شم گاهی می بینمشون روی مبل کز کردن. به خیال خودم یه جوری سلام می کنم که گرد فضا رو بتکونه اما هر دو می دونیم دیگه هیچی سر جاش نیست و همه اینا دست گرفتن به بوته های نازک کنار رودخونست که هر آن ممکنه آب، اونا رو بشوره و با خودش ببره. و بعد نگاه های منه به اون اتاق و اون تخت؛ تختی که یه سحر ماه رمضان میزبان ملکی بود که روح صاحب روزه دارشو از شر این دنیا خلاص کرد و جلدشو همون جور رو به قبله رها؛ همون طور که هنوز تسبیح توی دستش بود و ادامه تعقیبات نماز صبحی رو زمزمه می کرد که مثل هر نیمه شب از پس نماز وتر اومده بود. و صدای باباجون با جمله تکراری قشنگشون: ” این حاج خانم عجب مرگی کرد …”.ه

.

مامان جون مادر بزرگ من نبودن. مادرم بودن، پدرم بودن، خواهرم، برادرم، خالم، داییم، همسرم، بچم، دوستم، استادم، همسایم؛ بزرگترین عشقم… ؛ من همه آدمای زندگیمو از دست دادم. حالا من تنهام؛ تنهای تنها؛ دیگه من موندم رو بروی خودم. اون روز من با دستای خودم فقط روی پاره تنم خاک نریختم. روی خودم هم ریختم. اون روز هیچ کس کفن منو ندید اما من مرده بودم. حالا من دو ماه و پونزده روزه اون زیرم. تو یه دنیایی که از دنیای شماها خیلی دوره و حالا مطمئن شدم هیچ کدومتون به درد من نمی خورین و این جا هر کس می مونه و خودش و خودش. خدا به من فرصت داده؛ به مامان جون فرصت داده. من دیگه مامان جونم، با پاهاش راه می رم، با چشماش می بینم، با گوشاش می شنوم. من امانت مامان جونم به خودم؛ خیانت در امانت گناهه. و اونی که اون زیرخوابیده یا اون بالا بالاها رفته منم. منم که هر لحظه مقابل اعمال دنیام قرار داده می شم و بهم نهیب می زنن: ببین. وقتی باید می دیدی خواب بودی، حالا ببین که چه به روز ابدیِ خودت آوردی.ه

و من می خوام سعی  کنم الآن ببینم. قبل از اینکه روانم به باد بره. ایمان پیدا کردم منجی هرکس خودشه و شیطان هرکس خودش.ه

باور کنیم فرمایش حضرت امیر – علیه السلام – رو که هر کس فردا رو از عمر خودش حساب کنه حقیقت مرگ رو درک نکرده.ه

.

این درد مثل خاریه که توی قلبم فرو رفته. مرور زمان ظاهر زخم رو التیام می بخشه و کم کم از بیرون به نظر می رسه اصلا هیچ وقت زخمی و دردی در کار نبوده. اما این خار هر ثانیه عمیق تر در وجود من فرو می ره و بالاخره یه روز به وظیفش عمل می کنه. به امید اون روز…ه

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

هرچه جان کند تنم عمر حسابش کردند

یک . ای دی اس الم تموم شده. پول تموم شده = فعلا زندگی تعطیله!ه

دو. دارم می رم سفر. برگشتم بیشتر می نویسم. فکر کنم تجربه زیاد ( همون خیلی! ) متفاوتی باشه

سه. یه چیز طبیعیه که نظرات رو می خونم و همشون برام بسیار ارزشمندن. چقدر بده که مثل 360 نمی شه بلافاصله رفت در خونه دوستان و جوابشونو داغا داغ داد. بعضیا که دیگه پیج ندارن. اونایی هم که دارن هر کی یک جاست؛ البته با سرعت دایال آپ خیلی توفیری هم نمی کنه. پس ملت بدونن واسه دیوار نظر نمی نویسن و جواباشون داده می شه؛ البته تو ذهن خودم!ه

چهار. امروز با مریم و حوریه کلی از خودمون عکاسی کردیم. خیلی خیلی خوش گذشت. دوباره پر از اعتماد به نفس کاذب و انرژی مثبت ناکاذاب شدم. ما بالاخره یه آتلیه جمع و جور می زنیم انشاالله؛ ما می تونیم! نتیجه گیری اخلاقی: هر وقت یه دوربین درست و درمون دستتون افتاد معطل نکنین؛ انرژی مثبت بگیرین

پنج. خدایا تو رو به جون، این پست سیو بشه بعد این دایال آپ ملعون قاط بزنه!ه

]]> http://zahraafshar.wordpress.com/2009/08/06/41-%d8%af%d8%a7%d8%ae%d9%84%db%8c-%d8%a7%db%8c-%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%84-%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%85-%d9%85%db%8c-%d8%b4%d9%88%d8%af-%d8%b4%d8%a8/feed/ 2 zahraafshar http://zahraafshar.wordpress.com/2009/08/02/40-%d8%af%d8%a7%d8%ae%d9%84%db%8c-%d8%af%d9%88-%da%a9%d9%84%d8%a7%d9%85-%d8%a8%d8%ad%d8%ab-%d8%b9%d8%a7%d9%82%d9%84%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%b4%d8%a8/ http://zahraafshar.wordpress.com/2009/08/02/40-%d8%af%d8%a7%d8%ae%d9%84%db%8c-%d8%af%d9%88-%da%a9%d9%84%d8%a7%d9%85-%d8%a8%d8%ad%d8%ab-%d8%b9%d8%a7%d9%82%d9%84%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%b4%d8%a8/#comments Sun, 02 Aug 2009 23:36:27 +0000 zahraafshar http://zahraafshar.wordpress.com/?p=128 ]]> دوست نداشتم دیگه بیام و بحث سیاسی کنم. الانم نمی کنم. بحث عقلانی می کنم؛ البته اگه بشه اسمشو گذاشت بحث. آخه وبلاگ نوشتن جزو مصادیق ” بحث ” قرار نمی گیره احیانا!ه

این فیس بوکم شده بلای جون ما. رفتم عضوش شدم تا بتونم عکسای فک و فامیل ینگه دنیایی رو ببینم اما حالا با لینکای سیاسی دوستان گاها بیشتر اوقاتم مکدر می شه ( چه ادبی!)  تا صله رحم مجازی به جا آوردن. البته هنوزم فقط دوستانِ دیده و فامیل اجازه ورود به این حریم شخصی رو دارن؛ کسایی که خودم دوست دارم اون جا باشن.ه

این همه وراجی در مورد فیس بوک نمی دونم چه ربطی داشت به ابطحی و عطریانفر. من تا یک ماه و نیم پیش از ماست و مربا متنفر بودم. در تمام طول عمرم حتی از نگاه کردن بهش هم متنفر بودم . هیچ وقت حاضر به امتحان کردنش نشدم. یک شب به طرز غریبی هوس کردم امتحانش کنم؛ اونم با مربای توت فرنگی که عاشقشم. نشون به اون نشون که دو سری مرباهای خودمونو که تموم کردم هیچ، به شیشه بزرگ هم تازگی از خونه مامان جون کش رفتم که دیگه یه ذره تهش مونده. بعد از تموم شدن این شیشه هم مجبورم رو بیارم به ماست میوه ای کاله. حالا مثلا مریم بیاد بگه تو چون 21 سال و نیم از ماست و مربا بدت میومده حالا داری دروغ می گی که دوسش داری یا الان تحت تاثیر حرفای ما که همش ازین اختراع مهم بشر تعریف و تمجید می کردیم یه دوره کوتاهی می گی دوست داری و چند هفته دیگه خودت این حرفاتو تکذیب می کنی یا مامانی شکنجت کرده الّا و للا باید بگی ماست و مربا دوست داری … . بابا جان من؛ ابطحی خودش داره می گه من بعد از این همه سال به این نتیجه رسیدم که ماست  و مربا خوش مزست. حالا هی شما بگو مجبوره بگه و شکنجه شده. به نظرت ابطحی آدمیه که زیر شکنجه نظرشو عوض کنه؟؟ دوستان عزیزی که دوست دارن صحبت های این دو نفر رو حاصل اجبار بدونن یک کم مطالعشون در مورد این سی سال وکل تاریخ کمه. یه نمونه بزرگش احسان طبری هست. از بزرگترین نظریه پردازان مارکسیسم تو کل دنیا. بعد از انقلاب یه روز اومد و تمام حرفای گذشته خودشو نقض کرد. شروع کرد در مورد امام و اسلام و انقلاب حرف زدن. لابد اگه ما اون روز تو این دنیا می بودیم و حرفاشو می شنیدیم می گفتین طرفو تو زندان تیکه تیکه کردن که داره این حرفا رو می زنه و الان این روحشه که داره از تلویزیون نشون داده می شه. چرا تو این دو روزه به یاد تغییر جهت 360 درجه ایه طلحه و زبیر و یا حر نیفتادیم؛ یکی در جهت خیر و یکی در جهت شر.ه

قصه انقلابای مخملی و کودتاهای نرم هم متاسفانه ازون قصه های بالا رفتیم ماست بود؛ پایین اومدین دوغ بود؛ قصه ما دروغ بود نیست. وقتی ریختن و مصدق رو گرفتن و بردن، مردم از صبحش تو خیابونا ریخته بودن و مرگ بر شاه می گفتن. ظهر دیگه شعارا عوض شده بود: جاوید شاه. نظر مردم عوض نشده بود فقط شعبان بی مخ و رفقاش قاطی جمعیت شده بودن. شب کودتا تموم شد، به همین راحتی؛ کودتای 28 مرداد. تازه اون موقع خبری از نت و فیس بوک و ماهواره نبود. بد نیست قبل از قضاوت یه گردش علمی تو تاریخ دور و نزدیک بکنیم و متوجه بشیم که یه چیزایی برای ما غریب به نظر میاد اما آقا یا خانوم تاریخ که سنش خیلی بیشتر از همه ماست از دیدن این همه قصه های تکراری حالا دیگه خندش می گیره.ه

بعدش هم یک کم با خودمون صادق باشیم که چرا تو ذهن ما یه سری آدم حق ندارن هیچ وقت تغییر عقیده بدن و به این نتیجه برسن که بعضی عقایدشون نادرست بوده و اگه این اتفاق بیفته حتما و حتما زیر فشار بوده؟ در حالی که روزی هزاران بار به خودمون این اجازه رو می دیم. من چون آدم لجبازی هستم زیاد این تجربه رو دارم. نمونه اخیرش همین چند ساعت پیش اتفاق افتاد. حدود 3 ماه مقابل یه سفر برنامه ریزی شده خانوادگی ایستادم  ( و از ته قلبم ایستادم ) و امشب که بالاخره پدر و مادرم به خاطر این لجبازی احمقانه من برنامه رو کنسل کردن حسابی پشیمون شدم و احساس کردم علی رغم تمام دلایلم اشتباه کردم ( لطفا سرزنش نکنین چون خودم به اندازه کافی عذاب وجدان دارم ). همه ما تو زندگیمون عقایدی داشتیم و کارهایی کردیم که مدت ها و بلکه سال ها پاش ایستادیم و بعد با یه جرقه و تامل، به این نتیجه رسیدیم که نه؛ باید مسیرمو عوض کنم. حالا چرا این حقو برای یه عده آدمی که از بد روزگار اسمشون سر زبون هاست قائل نیستیم و تغییر موضعشون رو نتیجه زور و شکنجه می دونیم اونم وقتی خودشون چندین بار می گن بابا؛ من خود خودم به این نتیجه رسیدم، الله اعلم.ه

یاد حاتمی کیا افتادم که وقتی ارتفاع پست رو به عنوان اولین فیلم غیر جنگیش ساخت همه به خودشون اجازه دادن برداشت خودشونو ازش بکنن. کم بودن اونایی که دور ایستادن تا حاتمی کیا تصمیم خودشو بگیره و به این تصمیم احترام گذاشتن.ه

حالا گذشته ازین حرفا، خداییش یه کم تو چهره و تون صدای این دو نفر دقیق بشیم بد نیست ها. آدم تحت فشار این جوری حرف می زنه؟؟ انقدر ریلکس و راحت و با اعتماد به نفس؛ اونم با این همه تفصیل و پیاز داغ؟؟ من همیشه فکر می کردم آدم وقتی مجبور به زدن حرفی بشه به کمترین حد اکتفا می کنه و در ضمن سعی می کنه لا به لای حرفاش هزار تا نیش و کنایه بذاره.  یادم باشه هر وقت به روزگاری رسیدم که کارگردان نمایشنامه یا فیلمنامم ازم در مورد بازیگرا نظر خواست، این دو نفر رو بهش پیشنهاد بدم!!ه

.

در مورد احمدی نژاد و مشایی و اتفاقات بعدش بهتره از بحث عقلانی اجتناب کنم چون ممکنه حسابی کفری بشم و عفت کلامم از دست بره!ه

موسوی که امتحانشو پس داد؛ گویا حالا نوبت احمدی نژاده که همه چیزو به هم بریزه!ه

.

آخرین وصیت سیاسی این وبلاگ هم اینکه مسائل سیاسی خیلی پیچیده تر از اونیه که ما فکرشو می کنیم. ظاهر چه بد چه خوب می تونه کاملا خلاف باطن باشه. ظاهرانه و سطحی و یک جانبه و متعصبانه به سیاست نگاه نکنیم.ه

…

یه اشکال فنی تو معرفی کتاب پیش اومده. در همین جا سخنان قبلی خود را با شجاعت تکذیب می کنم و اعتراف می نمایم که غلط کردم! نرین همه مجموعه نمایشنامه های دور تا دور دنیا رو بخرین و به جون من دعا ( از اون لحاظ ) بکنین! خوندن بعضیاش اعصاب پولادین می خواد. من موندم یه سری جفنگیات چه جوری تو مخ یه عده میاد و ازون جا رو کاغذ سرازیر می شه.  تا این جا که من 13 تاشو خوندم ( تقریبا ) فقط می تونم 6 جلدشو تضمین کنم: 5، 7، 13، 14، 16، 17. اسماشو نمی گم؛ این جوری هیجان کشفش براتون باقی می مونه!ه

اکتشاف خوش بگذره!ه

هفته پیش تو این ساعت، بعد از یه بحث طولانیِ داستان کاوی، حوریه رفت بخوابه. بچم خسته بود چون ساعت 11:30 نصف شب کلی تاکسی تلفنیِ تو جوب افتاده هل داده بودیم؛ اونم تو کوچه پس کوچه های تاریک و خلوت نزدیک میدون فردوسی. بعد از اینکه یه پسر خل و چل عاشقِ خیابونی رو که اصرار داشت ما رو برسونه از سر وا  کردیم ( چرا بعضا یه کم به ظاهر آدما توجه ندارن؟؟! ). البته خدا خیرش بده چون اگه نیومده بود بگه به جای دخیل بستن به نیم دایره فروش بلیط تئاتر شهر که با مقوا بسته شده بود، بریم جلوی در ورودی تالار قشقایی، به سعادت مفتکیِ دیدار تئاتر ”خانه” مفتخر نمی شدیم. در این صورت به دیدار کلی آدم معروف که به افتخار آخرین اجرای اثر اومده بودن هم مفتخر نمی شدیم؛ از استاد سمندریان و خانوم روستا بگیر تا رخشان بنی اعتماد که معلوم نبود بارانشون چرا نیومده و مهتاب کرامتی و غیره. و البته خود نغمه ثمینی که چقدر مهربانانه اومد و همون 2 دقیقه حرف زدن باهاش از استرس امتحان فردام کم کرد و کارگردان عزیز اثر که نه من و نه حوریه فکر نمی کردیم انقدر زود آدم به آدم می رسه. دوست داشتم برم جلو و به کیومرث مرادی بگم چقدر وقتی مجری “نقره” بود بهش بد و بیراه گفتم و چقدر از رفتنش خوشحالم؛ ولی نرفتم.ه

شب جمعه گذشته شب جالبی بود. حوریه بهش می گه کله خرابی ولی من می گم شجاعت ( بخون کله خری ). هیچ کدوممون فکر نمی کردیم انقدر دیوونه باشیم. من که دیگه داشتم مطمئن می شد اون شب سالم به خونه نمی رسیم ولی رسیدیم. تنها عکس العملی که تونستیم به محض بسته شدن در آسانسور خونه انجام بدیم این بود:” گیو می فایو “.ه

http://www.seemorgh.com/culture/default.aspx?tabid=2078&conid=33847

…

تو این مدت فرصت معتاد شدن نداشتم ولی حالا دیگه کاملا و صد در صد الافم:  دارم “لاست” می بینم. البته برای من اونقدر هیجان انگیز نیست چون وقتی ماهنامه فیلم نگار تو شماره 76 اش یه پرونده در مورد لاست رفت، خلاصه همه قسمت هاشو خوندم و الان عموما می دونم داستان داره به چه سمتی می ره. بماند که چقدر از قهرمان سازی های نخ نمای آمریکایی ها حالم به هم می خوره. حوصله دیدن “پریزن بریک” رو هم ندارم. از این جور سریال های ابلهانه، به دلیل ذکر شده، اصلا خوشم نمیاد. برای دیدن “فرندز” هم باید یه کم دیگه به حوریه التماس کنم تا بالاخره یادش بمونه و ورداره بیاره این دی وی دی های طلسم شده رو. بنابراین تا اطلاع ثانوی ترجیح می دم خودمو یه معتاد به ” آل سینتس” بدونم. هیچ کس این جا استرالیا زندگی نمی کنه تا برداره دی وی دی هاشو واردات کنه؟! مردیم از سانسور.ه

…

امشب قسمتی رو می دیدم که کیت قبر افسر پلیس رو نبش می کنه ( چه جمله ای! ) تا کلید چمدونشو از جیب میّت بیچاره در بیاره. مهم نیست که احتمالا کمی بیشتر طول می کشه تا یک جسد به اون شکل در بیاد؛ نکته جای دیگه ایه: وقتی تو آینه چشمم به خودم افتاد یه دفعه اون روزی رو دیدم که بعد از گذشت یه مدت، صورت بی روح منم زیر اون همه خاکِ نمی دون کدوم قبرستون به اون شکل در میاد؛ پوستی که دیگه از شدت کبودی بی رنگ شده و این جا و اون جا توسط موجودات اون پایین خورده شده. آبش جذب خاک شده و کم کم استخونا دارن رو می شن. چند بار تاحالا صفحه آخر شناسنامتو باز کردی و یه دقیقه وقت گذاشتی تا تو خیال خودت جاهای خالیشو پر کنی. اثر این افکار به ظاهر ناراحت کننده ممکنه کمتر از یک ساعت باشه ولی همونم غنیمته برای اینکه یه نگاه به دور و برمون بندازیم و ببینیم کجا ایستادیم و آیا این دقیقا همون جاییه که باید باشیم؟  بد نیست بعضی وقتا که جلوی آینه ایستادیم و داریم جوش می زنیم که وای وای،  این جای موهام اون جوریه و اون جای یقم این جوری و الان که برم بیرون آبروم می ره و غیره، یه لحظه اون صورت خوشکل آینده نه چندان دورمونو به یاد بیاریم. واسمون ویتامین داره…ه

…

بالاخره شعبان اومد …ه

]]> http://zahraafshar.wordpress.com/2009/07/23/113/feed/ 6 zahraafshar L00910878161